|  |



XXVII, . 9

. . II. ., - , 2002. ., , 1991.
. . .
. . , . . . . . . . .
. (. 1991) . . . (. 2002) . . . . .
. : Loeb Classical Library, F. G. Moore, 1950/1995.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14

9. (1) , , ,   . (2)     : ; : (3) , ; , : , , . (4) , , , ,  , . .282 (5) , , . , , . (6) , ; , , .

. (7) 56; ( ) , . , , , , , , , , , , , 57. (8) , , , , : , (9) , ,   , . (10) , , ; , , ; (11) ,   , ; , , , . (12) :   , .

(13) , : , , , : , . (14) , , ; ; , : , , ,   : .

9. Ceterum transportati milites in Siciliam et erant maior pars Latini nominis sociorumque prope magni motus causa fuere; adeo ex parvis saepe magnarum momenta rerum pendent. [2] Fremitus enim inter Latinos sociosque in conciliis ortus, decimum annum dilectibus, stipendiis se exhaustos esse; quotannis ferme clade magna pugnare; [3] alios in acie occidi, alios morbo absumi; magis perire sibi civem qui ab Romano miles lectus sit quam qui ab Poeno captus: quippe ab hoste gratis remitti in patriam, ab Romanis extra Italiam in exsilium verius quam in militiam ablegari. [4] Octavum iam ibi annum senescere Cannensem militem, moriturum ante quam Italia hostis, quippe nunc cum maxime florens viribus, excedat. [5] Si veteres milites non redeant in patriam, novi legantur, brevi neminem superfuturum. Itaque, quod propediem res ipsa negatura sit, priusquam ad ultimam solitudinem atque egestatem perveniant, negandum populo Romano esse. [6] Si consentientes in hoc socios videant Romani, profecto de pace cum Carthaginiensibus iungenda cogitaturos; aliter numquam vivo Hannibale sine bello Italiam fore. Haec acta in conciliis.

[7] Triginta tum coloniae populi Romani erant; ex iis duodecim, cum omnium legationes Romae essent, negaverunt consulibus esse unde milites pecuniamque darent. Eae fuere Ardea, Nepete, Sutrium, Alba, Carsioli, Sora, Suessa, Circeii, Setia, Cales, Narnia, Interamna. [8] Nova re consules icti cum absterrere eos a tam detestabili consilio vellent, castigando increpandoque plus quam leniter agendo profecturos rati, [9] eos ausos esse consulibus dicere aiebant quod consules ut in senatu pronuntiarent in animum inducere non possent; non enim detrectationem eam munerum militiae, sed apertam defectionem a populo Romano esse. [10] Redirent itaque propere in colonias et tamquam integra re, locuti magis quam ausi tantum nefas, cum suis consulerent. Admonerent non Campanos neque Tarentinos esse eos sed Romanos, [11] inde oriundos, inde in colonias atque in agrum bello captum stirpis augendae causa missos. Quae liberi parentibus deberent, ea illos Romanis debere, si ulla pietas, si memoria antiquae patriae esset. [12] Consulerent igitur de integro; nam tum quidem quae temere agitassent, ea prodendi imperii Romani, tradendae Hannibali victoriae esse. [13] Cum alternis haec consules diu iactassent, nihil moti legati neque se quod domum renuntiarent habere dixerunt neque senatum suum quod novi consuleret, ubi nec miles qui legeretur, nec pecunia quae daretur in stipendium esset. [14] Cum obstinatos eos viderent consules, rem ad senatum detulerunt, ubi tantus pavor animis hominum est iniectus ut magna pars actum de imperio diceret: idem alias colonias facturas, idem socios; consensisse omnes ad prodendam Hannibali urbem Romanam.


  • 56 -, ( ) . II . . . ( )   , , . . ( ) .   ( ) . ( .) -, , (, ), ( , ). 30 , .
  • 57   ,   (). . : ( ), ( ), ( ).   442298 . . . . XXIX, 15, 12.
  • 1364000418 1364000450 1364000504 1364002710 1364002711 1364002712