|  |



IX

Palingenesia iuris civilis. Ed. O. Lenei. V. 2. Lipsiae, 1889.
, . . .
: . 1985, 4, . 221233, 1986, 1, . 194214.
, . , , . , . .

( )82

2231 (Coll. 14. 3) , , 83. (2) () , () 100 ( ), 100 ,   . () () . , () 84. , ( ). (3) , 85, 86, , . ( ) . (4) , , () , () , , , . () 100000 . ( ) () , 50000 . (5) , , , (), . ( ) 50000 . .

2232 (48. 15. 2) [ , ]87 , () .   ,   . (1) , (-) () , ( ) , ( ). (2) , , , - () , , () , . (3) , 88.

Ad legem Fabiam

2231 (Coll. 14. 3) Frequens est etiam legis Fabiae cognitio in tribunalibus praesidum: quamquam [eam] quidam procuratores Caesaris usurpaverint, [t]am Romae [qu]am in provinciis. (2) Sed enim iam eo perventum est constitutionibus, ut Romae quidem praefectus urbis solus super ea re cognoscat, si intra miliarium centesimum sit in [Ital]ia commiss[um]. enimvero si ultra centesimum, praefectorum praetorio erit cognitio. in provinci[is] enim [est] praesidum provinciarum, nec aliter procuratori Caesaris haec cognitio iniungitur, quam [si] praesidis partibus in provincia fungatur. plane post sententiam de Fabia latam procuratoris partes succedunt. (3) Vice praesidis tamen procurator, qui illam provinciam regit, licet de capitalibus causis cognoscere nec soleat, tamen ut de lege Fabia possit cognoscere, imp. Antoninus constituit. item legis Iuliae de adulteriis coercendis constitutione imperatoris Antonini quaestionem accepit. (4) Lege autem Fabia tenetur, qui civem Romanum [ingenuum] eundem[v]e, qui in Italia liberatus sit, celaverit, vinxerit vinctumque habuerit, vendiderit, emerit, quive in eam rem socius fuerit: cui capite primo eiusdem legis poena iniungitur [sestertium C milium]. si servus [in]sciente domino fecerit, dominus eius sesterti[um] quinquaginta milibus eodem capite punitur. (5) Eiusdem legis capite secundo tenetur, qui alieno servo persuaserit, ut dominum fugiat, quive alienum servum invito domino celaverit vendiderit emerit dolo malo, quive in ea re socius fuerit: iubeturque populo sesterti[um] quinquaginta milia dare. Et reliqua.

2232 (48. 15. 2) Sciendum est legem Fabiam ad eos non pertinere, qui, cum absentes servos haberent, eos vendiderunt: aliud est enim abesse, aliud in fuga esse. (1) Item non pertinere ad eum, qui mandavit servum fugitivum persequendum et distrahendum: nec enim fugam vendidit. (2) Amplius dicendum est et si quis Titio mandaverit servum fugitivum adprehendendum, ut, si adprehendisset, eum emptum haberet, cessare senatus consultum. (3) Hoc autem senatus consulto domini quoque continentur, qui fugam servorum suorum vendiderunt.


  • 82 (plagium), II I . . ., , ( ) . . Coll. 14. 2. 1.
  • 83 , (. . 2148). , .
  • 84   .
  • 85 , . , .
  • 86. . 96.
  • 87 . ,   , .
  • 88 . , . ,  3 .
  • 1364002837 1364003007 1364003026 1392100045 1392100046 1392100047

    , .