|  |



XLII, . 41

. . III. ., - , 2002.
. . , . . .
. . , . . .
(. 2002) . . . . .
. : Loeb Classical Library, E. T. Sage, A. C. Schlesinger, 1938/1991.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14

41. (1) : , ; , . (2) , , , , , , , , ,     . (3) , , , , ? (4) , , , , , , , . (5) , , , , , , .448 . (6) , , , . (7) , . , - , ? (8) , , , . (9) , , ; , , . (10) , , , - , , , ; (11) , , , ? (12) , ? , , , , . , , ? (13) , , , , : , . (14) , , , , , , , , , , .

41. Ad ea rex: Bonam causam, si apud iudices aequos ageretur, apud eosdem et accusatores et iudices agam. [2] Eorum autem quae obiecta sunt mihi, partim ea sunt, quibus nescio an gloriari debeam, neque quae fateri erubescam, partim quae verbo obiecta verbo negare satis sit. [3] Quid enim, si legibus vestris hodie reus sim, aut index Brundisinus aut Eumenes mihi obiciat, ut accusare potius vere quam conviciari videantur? [4] Scilicet nec Eumenes, cum tam multis gravis publice ac privatim sit, alium quam me inimicum habuit; neque ego potiorem quemquam ad ministeria facinorum quam Rammium, quem neque umquam ante videram nec eram postea visurus, invenire potui. [5] Et Thebanorum, quos naufragio perisse constat, et Arthetauri caedis mihi reddenda ratio est; in qua tamen nihil ultra obicitur, quam interfectores eius in regno exulasse meo. [6] Cuius condicionis iniquitatem ita non sum recusaturus, si vos quoque accipitis ut, quicumque exules in Italiam aut Romam se contulerunt, his facinorum, propter quae damnati sunt, auctores vos fuisse fateamini. [7] Si hoc et vos recusabitis et omnes aliae gentes, ego quoque inter ceteros ero. Et hercule, quid attinet cuiquam exilium patere, si nusquam exuli futurus locus est? [8] Ego tamen istos, ut primum in Macedonia esse admonitus a vobis comperi, requisitos abire ex regno iussi et in perpetuum interdixi finibus meis. [9] Et haec quidem mihi tamquam causam dicenti reo obiecta sunt; illa tamquam regi et quae de foedere quod mihi est vobiscum disceptationem habeant. [10] Nam si est in foedere ita scriptum ut ne si bellum quidem quis inferat, tueri me regnumque meum liceat, mihi fatendum est quod me armis adversus Abrupolim, socium populi Romani, defenderim, foedus violatum esse. [11] Sin autem hoc et ex foedere licuit et iure gentium ita comparatum est ut arma armis propulsentur, quid tandem me facere decuit, cum Abrupolis fines mei regni usque ad Amphipolim pervastasset, multa libera capita, magnam vim mancipiorum, multa milia pecorum abegisset? [12] Quiescerem et paterer, donec Pellam et in regiam meam armatus pervenisset? At enim bello quidem iusto sum persecutus, sed vinci non oportuit eum neque alia quae victis accidunt pati; quorum casum cum ego subierim, qui sum armis lacessitus, quid potest queri sibi accidisse, qui causa belli fuit? [13] Non sum eodem modo defensurus, Romani, quod Dolopas armis coercuerim; quia, etsi non merito eorum, iure feci meo, cum mei regni, meae dicionis essent, vestro decreto patri attributi meo. [14] Nec, si causa reddenda sit, non vobis nec foederatis, sed iis qui ne in servos quidem saeva atque iniusta imperia probant, plus aequo et bono saevisse in eos videri possum; quippe Euphranorem, praefectum a me impositum, ita occiderunt ut mors poenarum eius levissima fuerit.

1327002006 1327002024 1327002025 1364004242 1364004243 1364004244